Aby uniknąć uszkodzenia powierzchni armatury podczas jej czyszczenia, musimy pamiętać o kilku podstawowych zasadach. Nie wolno używać do czyszczenia środków zawierających:

• środki ścierne (np. proszku do czyszczenia),
• związki chloru,
• kwas fosforowy, solny, mrówkowy lub octowy.

Powierzchnie armatury należy czyścić środkiem do tego przeznaczonym, za pomocą miękkiej ściereczki, nie wolno stosować szorstkich gąbek czy ściereczek zawierających mikrowłókna.

Przy wyliczeniach powierzchni (ilości m2 płytek do kupienia) należy brać pod uwagę następujące czynniki – straty podczas przycinania, czy wiercenia płytek, pewną ilość wadliwych płytek w partii towaru, zapas płytek pozostawianych do ew. napraw (płytki z różnych partii mogą różnić się kolorystyką). Po wyliczeniu łącznej powierzchni przeznaczonej do pokrycia płytkami, należy dodać do niej 10 do 15% więcej płytek.

Klasa 1 - powierzchnie, po których chodzi się w butach o miękkiej podeszwie lub boso i które nie są narażone na działanie brudu (np. łazienka).

Klasa 2 – powierzchnie, po których chodzi się w obuwiu miękkim lub normalnym, narażone na niewielkie ilości brudu i innych materiałów ścierających (np. pokoje dzienne).

Klasa 3 - podłogi w pomieszczeniach o średnim natężeniu ruchu, po których chodzi się w butach z normalnymi podeszwami z niewielką ilością brudu oraz materiałów ścierających (np. kuchnie, hole, korytarze).

Klasa 4 - podłogi, po których odbywa się normalny ruch, wnoszone są niewielkie ilości materiałów ścierających i brudu, (np. wejścia, kuchnie w pomieszczeniach handlowych, hotele, salony wystawowe i salony sprzedaży) bez takich miejsc jak np. przed kasami.

Klasa 5 - podłogi narażone na ciągły ruch pieszych, gdzie wnoszone są cząstki materiału ścierającego i brudu (np. miejsca publiczne, centra handlowe, sale hotelowe itp.).

Wapno hydratyzowane jest to wodorotlenek wapnia Ca(OH)2 sprzedawane w postaci proszkowej, luzem lub w workach. Jest produktem w pełni naturalnym. Inna nazwa tego produktu to „wapno suchogaszone”.

Proces moczenia wapna ma istotne znaczenie dla osiąganych urabialności zaprawy. Zaprawy murarskie i tynkarskie z dodatkiem ciasta wapiennego otrzymanego w procesie moczenia wapna hydratyzowanego w wodzie przez 24, a najlepiej 48 godzin wykazują zdecydowanie większą urabialność oraz plastyczność w porównaniu z tymi, gdzie stosowano wapno w postaci proszkowej.

Wapno hydratyzowane sprzedawane na składach oraz w supermarketach budowlanych jest produktem bezpiecznym w stosowaniu. Osobie mającej kontakt z wapnem hydratyzowanym nie grozi poparzenie skóry czy dróg oddechowych, gdyż proces gaszenia (wydziela się przy tym duża ilość ciepła) został przeprowadzony w zakładach wapienniczych. Wapno hydratyzowane klasyfikowane jest natomiast jako „Substancja drażniąca Xi” z powodu tendencji do pylenia. Przy jego stosowaniu zaleca się noszenie masek przeciwpyłowych chroniących drogi oddechowe.

Podstawową widoczną gołym okiem różnicą jest kolor. Wapno „Superbiałe” charakteryzuje się prawie perfekcyjną bielą (w 100 skali uzyskuje 95-96 punktów). Natomiast wapno standardowe uzyskuje 88-89 punktów. Wapno „Superbiałe” posiada również większe rozwinięcie powierzchni właściwej.

Wapno hydratyzowane dodawane do zapraw nie jest odpowiedzialne za powstawanie wykwitów wapiennych i solnych na murach z cegły klinkierowej. Głównym źródłem wykwitów solnych i wapiennych jest cement. Na kostce brukowej, betonie występują wykwity wapienne, chociaż nikt do tych produktów nie dodaje wapna hydratyzowanego. Cegłę klinkierową powinno murować się na gęstoplastycznych zaprawach cementowo-wapiennych.

Ocenia się, że trwałość tynków cementowo-wapiennych wielowarstwowych wynosi min. 50-80 lat. Okres eksploatacji tynków z wapnem uzależniony jest od wykonawstwa, właściwego zaprojektowania budynku, dbałości użytkownika o stan elewacji, etc.